เจ็บวน
ต่อไปนี้เป็นความรู้สึก
ซึ่งต้องการถูกบอกเล่า โดยไม่อ้างอิงถึง รายละเอียด บุคคล เวลา
และสถานที่
บทที่ 0
จุดเริ่มต้นคือ
ฉันไม่ได้คิดกับเธอแบบนั้นเลย แค่เป็นคนรู้จัก เคยทักทาย หยอกเย้า เล่นหัว
ขนาดจะว่าเป็นเพื่อนสนิท ก็ยังไม่สามารถพูดได้ถึงขั้นนั้น..
แล้วมาวันนึง
เธอก็เริ่มมาใกล้ชิดสนิทสนม โทรมาคุยบ่อยๆ พอเริ่มลองชวนเธอไปไหนมาไหน
เธอก็ตกลงไปกับฉันได้ทุกที่ เราใกล้ชิดกันมากขึ้น…แต่ฉันก็…
ยังไม่ได้คิดอะไร..
จนมาวันนึง.. ฉันถามเธอ “คิดยังไงกับฉัน”
เธอตอบว่า “ชอบมานานแล้ว” แต่เมื่อก่อนไม่ได้แสดงออก
เพราะคิดว่าฉันคงไม่ได้มีใจให้
บทที่
2
ฉันนั่งทบทวนความรู้สึกตัวเอง ฉันเหงา ฉันอยู่คนเดียวมานานแล้ว
..ถึงเธอจะไม่ใช่คนที่เลิศเลอ..
..ไม่ใช่คนที่ทำให้ฉันลุ่มหลงคลั่งไคล้ตั้งแต่วินาทีที่แรกพบ..
แต่จะดีไหม..
หากต่อไปนี้ จะได้มีใครคอยอยู่ข้างๆ กันสักคน…
จะดีไหม หากวันพรุ่งนี้ จะได้บอกลาความเดียวดาย..
ฉันตัดสินใจ…
บทที่ 3
จากนั้นมา
เราได้มีวันดีๆ ร่วมกัน..
รอยยิ้มเธอ เสียงเธอ สัมผัสเธอ..
..มันทำให้หัวใจฉันอิ่ม และกระหายที่จะได้เจอเธอในวันถัดๆ
ไป
วันดีๆ เหล่านั้นช่างสั้นนัก
สถานการณ์บางอย่างทำให้เราได้เจอะเจอกันน้อยลง
ฉันเฝ้าแต่คิดถึงเธอ ทั้งวันทั้งคืน ตั้งแต่ลืมตาตื่น จนถึงหลับตานอน..
เฝ้ารอเธอ..
เฝ้าแต่หวังให้เธอก็คิดถึงฉันเหมือนกัน…
การรอคอย..มันทรมานนัก..ฉันว้าวุ่นใจ..
..นี่ฉันเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่..
คงเป็นเพราะรักที่เก็บกดไว้
ไม่ได้ให้ใครมาแสนนาน
เมื่อมีเธอผู้มาทลายกำแพงใจ
ความรู้สึกมันจึงหลั่งไหลพรั่งพรูออกมา
รักที่เอ่อล้นข้างใน
ไม่รู้จะให้ใครดี บัดนี้
ได้ทุ่มเทมอบแด่เธอ..
..แล้วฉันก็ได้ค้นพบความจริง..ความจริงที่ฉันไม่อยากจะยอมรับ..
ตอนแรกฉันเฝ้าแต่โทษสถานการณ์ที่ทำให้เราต้องไกลห่าง
ฉันเฝ้าพยายามทำทุกวิถีทางให้เรายังคงมีกันและกันไว้
แต่ทำเท่าไร..
ฉันก็ยิ่งท้อ …
วันผ่าน.. คืนผ่าน.. เวลาผ่าน …ฉันเริ่มเข้าใจ
..
…ที่คิดถึงเธอนั้น
คือฉันฝ่ายเดียว..
บทที่
4
ทุกครั้งที่ฉันวาดฝัน
ฉันรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของเธอ
ทุกความทุ่มเทที่ให้
เหมือนกรีดเลือดละลายทิ้งลงแม่น้ำ
ทุกความใส่ใจที่ส่งไป
ทำไมจึงสะท้อนกลับออกมาเป็นเพียงความว่างเปล่าในแววตา
คนสองคนซึ่งเดินร่วมกันบนเส้นทางแห่งรัก
แทนที่จะจับมือเดินเคียงข้างกันไป ใยคนหนึ่งจึงมองเห็นเพียงแผ่นหลังของอีกคนหนึ่ง
ซึ่งไม่มีเยื่อใยแม้แต่จะเหลียวหลังกลับมาแล
ณ นาทีนี้ ฉันไม่มั่นใจ
..
จริงอยู่ สถานการณ์ต่างๆ อาจมีวันคลี่คลายไปในทางที่ดี
แต่นั่นไม่สำคัญอีกต่อไป
สิ่งที่ฉันไม่มั่นใจ..
คือใจเธอ
ฉันถูกผูกมัดด้วยด้ายบางๆ
ที่ทรงพลังนัก..
..จะตัดก็ไม่ขาด..ครั้นจะเหนี่ยวรั้งไว้..ก็หมิ่นเหม่เหลือทน
ตอบฉันหน่อย..
เธอเองไม่ใช่หรือ
ที่เข้ามาบอกว่ารักกัน
ตอบฉันหน่อยสิ.. ตอนนี้
เธอเข้าใจจิตใจฉันบ้างไหม..รับรู้ความเจ็บปวดฉันบ้างไหม
เธอเห็นหัวใจฉันเป็นของเล่นใช่ไหม
เบื่อก็หยิบมาเล่น เสร็จแล้วก็โยนทิ้งๆ ขว้างๆ
บอกฉันสิ..
ทั้งหมดนี้จะผ่านพ้นไปใช่มั้ย.. ไม่นานเธอก็จะกลับมาสินะ..
มันก็แค่
เธอกำลังหลงระเริงไปกับสิ่งใหม่ๆ จนเผลอหลงลืมฉันใช่มั้ย หรือว่า..
..
เธอไม่เคยมีใจมีใจให้ฉันตั้งแต่แรก..
นี่เธอมาหลอกให้ฉันรักเพื่อเพียงจากไปเท่านั้นหรือ
ฉันเจ็บ.. ฉันหนาว.. ฉันไม่มีใครคอยโอบกอด
ฉันยังไม่พร้อม
ที่จะกลับไปสู่โลกแห่งความอ้างว้างอันมืดมิดนั้น
ฉันลืมควมเข้มแข็งของตัวเองไปหมดแล้ว
หลังบานประตูบานนั้น
ที่ไม่มีใครรอฉันอยู่
ฉันไม่มีเรี่ยวแรงพอจะเปิดมัน
ฉันไม่กล้าพอที่จะเปิดมัน..
..
ในตอนนี้
ขอเพียงแม้ มีแสงสว่างเพียงอณูเดียว หากเล็ดรอดมาให้ฉันได้เห็น
ฉันก็จะรีบโผเข้ากอดมันอย่างน่าสมเพช..
..
ฉันเชื่อว่าความรักที่ดี ก็เหมือนกับทุกสิ่ง คือจะสำเร็จได้
หากเรารู้จัก อดทน พยายาม ไม่ย่อท้อ รู้จักการให้อภัย การเข้าใจและการยอมรับ
…ทั้งหมดนี้
ฉันพร้อมให้เธอได้หมดทุกอย่าง
..
ขอเธอจงได้โปรดให้แสงสว่างเพียงนิดนั้นแก่ฉันเถอะ…………
……………………
……………….
…………….
บทที่
5
……แล้วเธอก็ให้มา….
เธอบอกว่าเธอไม่เคยคิดหลอกกัน
เธอบอกว่าเธอก็คิดถึงฉัน
เธอบอกว่าเธอเพียงสับสนในความรู้สึก
เธอบอกว่าฉันไม่ผิด
ที่คิดน้อยใจ
เธอขอโทษ….
เธอบอกว่าเรา..ยังคงมีกัน…
และฉันก็เชื่อเธอ…
ดั่งฟ้าหลังฝน
ดั่งคำปลอบใจสุดท้ายหลังจากพ่ายแพ้มาแล้วทุกสมรภูมิ
ดั่งผ้าห่มผืนหนาในคืนหนาวเหน็บ
น้ำคำของเธอ
สัมผัสของเธอ โอบกอดประคับประคองฉันไว้
ราวฉันเป็นทารกผู้ไร้เรี่ยวแรง
ความรู้สึกของคนๆ หนึ่ง ถูกย่ำยีจนเละติดดิน
ในวินาทีหนึ่ง
โดยคนคนหนึ่ง
แต่แล้วกลับถูกอุ้มชูกลับขึ้นมาสู่จุดสูงสุดได้อีกครั้ง
ในวินาทีถัดมา ด้วยน้ำมือของคนๆ
เดียวกัน
ฉันรู้สึกทึ่งในพลังมหัศจรรย์อันลี้ลับของจิตใจ
ฉันนอนหลับทั้งรอยยิ้ม..และฝันถึงเธอ
ฝันถึงพรุ่งนี้และวันต่อๆ
ไป ที่เธอจะอยู่เคียงข้าง
ฝันถึง คืนวัน
ที่ฉันจะไม่ต้องฝันอีกต่อไป..
บทที่
6
เช้าแล้ว..
ฉันพร้อมจะเผชิญกับทุกสิ่งบนโลกใบใหม่
มาสิ
อุปสรรค..ฉันท้า
ฉันไม่กลัวหรอก
เพราะฉันรู้ว่าฉันไม่ได้สู้อยู่คนเดียว
มาสิ ความเหนื่อย ความท้อ..
ฉันตะโกน
ฉันไม่ล้มหรอก..
ฉันจะล้มได้อย่างไรในเมื่อมีเธอคอยดึงมือฉันอยู่
มาเลย
ระยะทาง..ก็แค่ตัวเลข
ไกลแค่ไหนฉันก็จะไป..ก็เพราะเธอกำลังรอฉันอยู่นี่นา
เธอมีฉันนะ
และฉันก็มีเธอ..
ใช่ฉันมีเธอ..
ใช่แล้ว
ฉันมีเธอ…
ถูกต้องแล้ว
ตอนนี้..ฉันยังมีเธอ
ถึงแม้ว่า
เธอจะดูเย็นชาบ้าง..ไม่เกี่ยวหรอก..เธอก็แค่เหนื่อยมากับเรื่องในชีวิตประจำวัน
ถึงเธอจะ
หลงลืมฉันบ้าง
…ไม่สำคัญหรอก..คนเราก็มีผิดพลาดกันได้
ถึงเธอบางครั้งจะดูห่างเหิน…ไม่นานหรอกน่า..
เดี๋ยวเธอก็ต้องกลับมา
ถึงเธอจะร่าเริงกับใครๆ เขา…ไม่เป็นไรหรอก..
เธอก็แค่หาเพื่อนคลายเหงายามฉันไม่อยู่
..ไม่เป็นไรหรอก..
..อดทนสิ..
..ก็เพราะ…ฉันยัง…มีเธอ..นี่นา..
บทที่
1
ฉันเจ็บ..
ฉันเจ็บลึก..
แปลกที่น้ำตามันไม่ยอมไหลง่ายๆ
ทั้งๆ ที่หัวใจนั้นบีบคั้น
..สุดท้ายมันก็แค่ค่อยๆ
ซึมออกมา
ไม่สามารถแม้หลั่งน้ำตาออกมาเป็นเพื่อนชะล้างความเศร้า..
..น่าสมเพช..
แต่จะเศร้าไปทำไมกันล่ะ..ใช่ไหม
..เพราะฉันมันก็แค่คนที่ไม่มีตัวตนคนหนึ่ง..
..แค่คนไม่มีตัวตนคนหนึ่งเท่านั้น..
..คนไม่มีตัวตน..จะไปรู้สึกเศร้าได้อย่างไรกัน…ใช่ไหม
แต่ถึงยังไง..
คนไม่มีตัวตนคนนี้ก็ยังอยากจะถามนะ..
..ว่าสนุกมากไหม…
แทงฉันเป็นแผลฉกรรจ์ทุกคืน…
…แต่ทุกรุ่งเช้า
ก็จะมาคอยดูแลพันแผลเอาใจใส่ให้อย่างดี
จนเลือดฉันหยุดไหล
…เพียงเพื่อที่จะฉีกผ้าพันแผลนั้นทิ้ง
และแทงซ้ำกลับลงไปที่เก่า..ให้ลึกยิ่งกว่าเดิม…
คืนนี้ก็โดนมาอีก..
เจ็บ..
เจ็บ……….
…แต่ก็จะรอ…
…รอ…
…รอให้ถึงเช้าวันใหม่…เธอจะต้องกลับมาดูแลฉันอีกครั้งแน่ๆ…
…แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ
ที่ฉันได้รับไออุ่นจากเธอ..
…แม้จะสลับด้วยกัปกรรแห่งการรอคอยและความสิ้นหวัง..
…แม้จะเจ็บ…จะทำเป็นไม่เจ็บ
…แม้เข้าใจ…จะทำเป็นไม่เข้าใจ
…เพราะหัวใจฉันคนนี้
กลับไปอยู่ดวงเดียวไม่ได้แล้วจริงๆ…
..ต่อบทที่
2..
จบ ….
เพื่อนๆที่เข้ามาดู โฆษณา ยังไงก็ขอโทดสำหรับ POST นี้แต่อยากให้อ่านโดยทั่วๆ กัน
เพราะมันเจ๋งจริง ๆ *
โดย พี่แทน
